Author: tea

მრავალი წლის განმავლობაში მეცნიერები ცდილობენ გაერკვნენ, თუ რა ემართება ადამიანს სიკვდილის მომენტში, მაგრამ ამ საკითხზე ჯერ კიდევ ძალიან ცოტა სამეცნიერო ინფორმაცია არსებობს. ამავდროულად, არსებობს მრავალი ისტორია იმ ადამიანების შესახებ, რომლებმაც განიცადეს კლინიკური სიკვდილი, ანუ მდგომარეობა, როდესაც სუნთქვა ჩერდება, გული ჩერდება, ნერვული სისტემის ფუნქციები ქრება, მაგრამ ჰიპოქსია არ იწვევს შეუქცევად ცვლილებებს. ხშირად ადამიანები ამბობენ, რომ ამ მომენტში მათ თვალწინ ჩნდება მთელი მათი ცხოვრების სურათი. ბოლო კვლევა ადასტურებს ამ ფაქტს და ხსნის კიდეც ამ ფენომენის მიზეზს.

რა ემართება ადამიანს სიკვდილის მომენტში
მეცნიერებმა შეძლეს შემთხვევით დაეფიქსირებინათ ასაკოვანი მამაკაცის ტვინის აქტივობა სიკვდილის დროს, რაც გულის შეტევის შედეგი იყო. გავრცელებული ინფორმაციით, მამაკაცი ეპილეფსიის მკურნალობას გადიოდა და შედეგად დაამონტაჟეს მოწყობილობა, რომელიც აკონტროლებდა მის ტვინის ტალღებს. ამან მკვლევრებს საშუალება მისცა მიეღოთ მოულოდნელი ინფორმაცია იმის შესახებ, თუ რა ხდებოდა ტვინში საბედისწერო მომენტში.

EEG-მა აჩვენა აქტივობის ნიმუშები, რომლებიც დაკავშირებულია მოგონებებთან და სიზმრებთან, ნათქვამია კვლევაში. ეს აქტივობა ხდება, როგორც კი ადამიანის გული წყვეტს ცემას. და ეს გრძელდება გარკვეული პერიოდის განმავლობაში.
ამ დასკვნას მხარს უჭერს სხვა კვლევები, რომლებიც მოიცავს გულის შეტევით ოთხ პაციენტს. ყველა ეს ადამიანი გარდაიცვალა მიჩიგანის უნივერსიტეტის მედიცინის ნეიროკრიტიკულ განყოფილებაში. მკვლევრებმა აღმოაჩინეს, რომ მათ ჰქონდათ გარკვეული „აქტივობის აფეთქება“ თავის ტვინის ეგრეთ წოდებულ „ცხელ ზონაში“, რომელიც მდებარეობს დროებით, პარიეტალურ და კეფის წილებს შორის. ტვინის ეს ნაწილი ასოცირდება სიზმრებთან, ისევე როგორც ადამიანის ცნობიერ მდგომარეობასთან, მათ შორის აზროვნებასთან.

სამწუხაროდ, ამ ინფორმაციის საფუძველზე მეცნიერები ვერ აკეთებენ დასკვნებს, თუ რას იწვევს ეს აქტივობა და რას განიცდის ან ხედავს ადამიანი იმ მომენტში. თუმცა, ხალხის ისტორიებს შეესაბამება, რომ სიკვდილის მომენტში სიცოცხლე თვალწინ ჩაირბენს.

რას გრძნობენ ადამიანები სიკვდილის მომენტში?
იმის გასაგებად, თუ როგორ მოქმედებს ტვინის აქტივობის შაბლონები ადამიანების რეალურ გრძნობებზე, მკვლევრებმა ჩაატარეს ინტერვიუების სერია პაციენტებთან, რომლებიც რეალურად გარდაიცვალნენ, მაგრამ შემდეგ კვლავ გაცოცხლდნენ აშშ-სა და დიდი ბრიტანეთის სხვადასხვა საავადმყოფოებში. სასიხარულო ამბავი ის არის, რომ გამოკითხულთა 95%-მა განაცხადა, რომ სიკვდილის დროს გრძნობდა სასიამოვნო და ამაღელვებელ გრძნობას. სხეულის დატოვების შემდეგ მათ განიცადეს სიხარული და სიმშვიდე. მეტიც, ბევრი ირწმუნება, რომ ამ მოვლენამ ისინი უკეთესობისკენ შეცვალა

ასევე, გამოკითხულთა 86%-მა აღნიშნა, რომ ხედავდა კაშკაშა შუქს, ხოლო ადამიანების მხოლოდ 54%-მა ნახა მთავარი მოვლენები მათ ცხოვრებაში. ამრიგად, დადასტურდა ორი მთავარი კლიშე, რომელიც სიკვდილთან არის დაკავშირებული. გამოცდილებამ მათ საშუალება მისცა გადაეხედათ თავიანთი ცხოვრების ისტორიისთვის, მათი ვინაობა და მიზანი.
რაც ყველაზე საინტერესოა, ბევრმა აღნიშნა, რომ მათ იცოდნენ სამედიცინო პროცედურების შესახებ, რომლებიც ჩატარდა CPR-ის დროს, მიუხედავად იმისა, რომ ისინი იმ დროს კომაში იმყოფებოდნენ. თუმცა, მიუხედავად ყველა ამ აღმოჩენისა, სიკვდილი ჯერ კიდევ ცუდად გასაგები თემაა, ამიტომ ბევრი კითხვა ჯერ კიდევ პასუხგაუცემელია. მაგალითად, მეცნიერებს ჯერ არ შეუძლიათ თქვან, რატომ რეაგირებს ტვინი საკუთარ განადგურებაზე ისეთი უჩვეულო გზით, როგორიც არის ეიფორია.

ერთი თეორია არის ის, რომ ტვინი ათავისუფლებს დიდი რაოდენობით ფსიქოდელიურ ნაერთს DMT, რათა შეინარჩუნოს ნეირონები ჟანგბადის არარსებობის შემთხვევაში. თუ ეს ვერსია არ არის მცდარი, მაშინ იგი ნაწილობრივ ხსნის სულიერ შეხედულებებს სიკვდილის მომენტში. თუმცა ამ ვერსიას არავითარი მტკიცებულება არ გააჩნია, ამიტომ მეცნიერებს დამატებითი კვლევები დასჭირდებათ მის დასადასტურებლად ან უარყოფისთვის. ჩვენ მხოლოდ იმედი გვაქვს, რომ საიდუმლო უახლოეს მომავალში გაიხსნება.

სამწუხაროდ, ადრე თუ გვიან ყველას მოუწევს განიცადოს ეს მდგომარეობა. და ისე, რომ რაც შეიძლება გვიან მოხდეს, შეეცადეთ დაიცვათ მინიმუმ მარტივი რეკომენდაციები ჯანსაღი ცხოვრების წესთან დაკავშირებით. მაგალითად, იმისათვის, რომ ნაადრევად არ მოკვდეთ, საჭიროა საკმარისი ძილი. ჩვენ ცოტა ხნის წინ გამოვაცხადეთ, რომ ძილის ნაკლებობა 50%-ით ზრდის სიკვდილის რისკს. დამეთანხმებით, ეს სერიოზული არგუმენტია თქვენი ცხოვრების წესის შესაცვლელად.

ზოგიერთ ქვეყანაში სისხლის ჯგუფს განსაკუთრებული ყურადღებას უთმობენ – მაგალითად, იაპონიაში შეიძლება ამის შესახებ გასაუბრებაზეც კი გკითხონ, რათა დაუყოვნებლივ დაადგინონ, როგორი ხასიათი აქვს სამუშაოს მაძიებელს.

მეცნიერები არ არიან დარწმუნებულები, რომ სისხლის ჯგუფს შეუძლია რაიმე სახის გავლენა მოახდინოს ადამიანის ხასიათზე ან ტემპერამენტზე, მაგრამ რაც შეეხება ჯანმრთელობას, ამის შესახებ მეცნიერულად დასაბუთებული მტკიცებულება უკვე არსებობს, წერს გამოცემა MK.

მედიკოსებს ჯერ კიდევ დასამტკიცებელი აქვთ ეს თეორია, მაგრამ სტატისტიკა უკვე ამას მიანიშნებს – პირველი ჯგუფის სისხლის წარმომადგენლები ყველაზე დიდხანს ცოცხლობენ. ისინი ნაკლებად არიან მიდრეკილნი გულისა და ტვინთან დაკავშირებული დაავადებებზე და ასევე მათი იმუნიტეტი კარგად ებრძვის სხვადასხვა ინფექციებს, მაღალი წნევისგან განსხვავებით.

მაღალი არტერიული წნევის გარდა ასევე, სისხლის ცუდი შედედების გამო, პირველი ჯგუფის მფლობელი ადამიანები ყველაზე ხშირად იღუპებიან ტრავმებისა და სისხლის დაკარგვის გამო.

სამაგიეროდ მეორე ჯგუფის სისხლის მატარებლები მგრძნობიარენი არიან ინფექციების მიმართ – მათ ხშირად თან ახლავს გაციება. შაქრიანი დიაბეტი და ალკოჰოლიზმი ხშირად ჩნდება თირკმელზედა ჯირკვლების მუშაობის დარღვევის გამო – ისინი ქმნიან სისხლში გლუკოზის ნაკლებობას, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს ალკოჰოლის მიღების ქვეცნობიერი სურვილი. მეორე ჯგუფის წარმომადგენლებმა გულდასმით უნდა აკონტროლონ თავიანთი ჯანმრთელობა – მათ აქვთ ვენური თრომბოზის და ინფარქტისადმი მიდრეკილების გაზრდილი რისკი.

მესამე ჯგუფის სისხლის მქონე ადამიანები ასევე უფრო ფრთხილად უნდა იყვნენ გულის დაავადებებთან და თრომბოზებთან მიმართებაში. მათ აქვთ მიდრეკილება ტონზილიტის, ოტიტის(ყურის ანთება) და ონკოლოგიის მიმართ. თუმცა, არის პლიუსებიც – ამ ჯგუფის წარმომადგენლებს თირკმელებში ქვები გაცილებით ნაკლები რაოდენობით აღმოაჩნდათ.

მეოთხე ჯგუფის ადამიანებმა ყურადღება უნდა მიაქციონ გულს და ინფექციებს: გულის დეფექტი ხშირად ჩნდება პაციენტის სამედიცინო ჩანაწერში, ხოლო იმუნიტეტი ხშირად ვერ ებრძვის ანთებით ანთებით პროცესებს.

ამ წლის დასაწყისში გერმანელმა მეცნიერებმა გამოაქვეყნეს კვლევის შედეგები, რის მიხედვითაც სისხლის ჯგუფი პირდაპირ დამოკიდებულია მამაკაცის ტემპერამენტთან.

მათი აზრით, ყველაზე მგზნებარე საყვარლები არიან 1-ლი ჯგუფის მფლობელები, მე -2 ჯგუფის მქონე მამაკაცები – ყველაზე ერთგული და საიმედო პარტნიორები, მე -3 ჯგუფის მფლობელები გამოირჩევიან მგრძნობიარობით, ხოლო მე -4 ჯგუფის მქონე მამაკაცების შეხედულებები ქალებთან ურთიერთობაში კონსერვატიულია.

1953 წელს, სტალინის სიკვდილის შემდეგ, ხელისუფლებაში მოსულმა ნიკიტა ხრუშჩოვმა ლავრენტი ბერია ჩამოიცილა.

ეს ის პერიოდია, როცა სკოლის მოსწავლეებმა, 14-15 წლის ბიჭებმა: ზვიად გამსახურდიამ, ანატოლი მიქაძემ და სხვებმა არალეგალური ჯგუფი ჩამოაყალიბეს. მათ შეუერთდნენ თამაზ გუნჯუა და ვლადიმერ სიხარულიძეც.

1956 წელს საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის მეოცე ყრილობაზე, კომუნისტური პარტიის გენერალურმა მდივნმა, ნიკიტა ხრუშჩოვმა გააკეთა მოხსენება პიროვნების (სტალინის) კულტის შესახებ. ყრილობაზე გამომსვლელებმა, რომლებიც სტალინის ყველა სიტყვასა და ნამოქმედარს გენიალურს უწოდებდნენ, დაგმეს სტალინის პიროვნების კულტი და საზოგადოების, ე.წ. „დემოკრატიული განვითარების კურსი“ აიღეს.

სტალინის კულტის კრიტიკამ დიდი მასშტაბები მიიღო. აქცენტი კეთდებოდა მის ქართველობაზე, თუმცა საყოველთაოდ ცნობილი იყო, რომ რეპრესიებისგან საქართველო სხვა რესპუბლიკებზე ნაკლებად არ დაზარალებულა.

ნიკიტა ხრუშჩოვის მოხსენებამ პიროვნების კულტის შესახებ, საბჭოთა კავშირის მილიონობით მოქალაქე შეაშფოთა. განსაკუთრებული რეაქცია ხრუშჩოვის გამოსვლას საქართველოში მოჰყვა. ქართველებმა მისი „საპროგრამო სიტყვა“ ქართველი ერის შეურაცხყოფად აღიქვეს, რასაც თბილისსა და სხვა ქალაქებში დემონსტრაციები მოჰყვა. 1956 წლის 3 მარტიდან საპროტესტო აქციები დაიწყო თბილისში. ქართველმა სტუდენტებმა თბილისის ქუჩებში სტალინის პორტრეტებით მოაწყვეს მსვლელობა. 7 მარტს დემონსტრანტებს მოსწავლეებიც შეუერთდნენ. საპროტესტო გამოსვლებში მონაწილეთა რაოდენობამ რამდენიმე ათასს გადააჭარბა. დემონსტრანტებს ინტელიგენციის ნაწილი და მასში მონაწილე ახალგაზრდების მშობლებიც შეუერთდნენ. 8 მარტს კი დემონსტრანტებს მხარდაჭერა თბილისის სხვადასხვა ქარხნისა და ფაბრიკის მუშებმაც გამოუცხადეს.

დემონსტრანტების მოთხოვნები უფრო და უფრო პოლიტიზებული ხდებოდა. გაჩნდა საქართველოს დამოუკიდებლობის მოთხოვნაც. საბჭოთა ხელისუფლებისათვის პროტესტი და დემონსტრანტების მოთხოვნები მიუღებელი იყო. აშკარა ხდებოდა, რომ დემონსტრანტები მოწოდებების საფუძველზე არ დაიშლებოდნენ. საბჭოთა ხელისუფლებამ მიიღო გადაწყვეტილება დემონსტრანტების წინააღმდეგ ძალის გამოყენების შესახებ.
9 მარტს ღამით, საბჭოთა არმიის ნაწილებმა არაადამიანური სისასტიკით მიიტანეს იერიში მომიტინგეებზე, მოკლეს 150-ზე მეტი ახალგაზრდა და დაასახიჩრეს კიდევ უფრო მეტი… დაღუპულთა ზუსტი რიცხვი დღემდე უცნობია. სხვადასხვა წყაროს ინფორმაციით, დაღუპულთა რაოდენობა 100-დან 1000 ადამიანამდე მერყეობს.

ყველაზე ახალგაზრდა მსხვერპლი იყო 15 წლის ვარლამ ალავიძე. დაღუპულთა შორის უმეტესობა სკოლის მოსწავლე და სტუდენტი იყო.
ხელისუფლება კარგა ხანს ცდილობდა ამ ფაქტის მიჩქმალვას, გასაიდუმლოებული იყო გარდაცვალებულთა სახელები და გვარები, ბევრი მათგანი დღემდეც უცნობია. ტრაგედიიდან მხოლოდ მეხუთე დღეს, 14 მარტს დაიწყო ხელისუფლებამ გარდაცვლილთა ცხედრების „გაცემა“.

ოფიციალური მონაცემებით, გარდაცვლილთა რაოდენობა 21 იყო. საბჭოთა ხელისუფლება ყველანაირად ცდილობდა, მიტინგზე დახოცილი ახალგაზრდების რიცხვი არ გახმაურებულიყო. ჭირისუფლებს სწორედ ამ მიზნით არ მისცეს უფლება, წესისამებრ დაეტირათ და დაემარხათ მიცვალებულები. დაკრძალვას უშიშროების 4-5 მეთვალყურის თანხლებით, მხოლოდ ოჯახის წევრები ესწრებოდნენ. ნათესავების დასწრება აკრძალული იყო. შინაგან საქმეთა სამინისტროს არქივში 1956 წლის 9 მარტის მოვლენებთან დაკავშირებით საინტერესო საქმეები ინახება, რომლებიც გვამცნობს, რა ხდებოდა იმ ღამეს თბილისში, როგორ უსწორდებოდნენ მომიტინგეებს ცეცხლსასროლი იარაღებით, ხიშტებითა თუ ბლაგვი საგნებით.

ერთ-ერთი მოკლული 16 წლის თენგიზ შანიძე გახლდათ. რამდენიმე წლის წინ, მისი ძმა, ჯემალ შანიძე პრესასთან საუბრისას იხსენებდა:

„მე ერთ სკოლაში ვსწავლობდი, ჩემი ძმა – სხვაში. ის თავის მეგობრებთან ერთად დილიდან იქ იყო. მე რომ მივედი, უკვე ზღვა ხალხი იყო. მალე გავიგე, რომ ჩემი ძმა მოკლეს. უშიშროების კომიტეტმა ყველაფერი გააკეთა იმისთვის, რომ ჩემი ძმისა და სხვა დახოცილთა დასაფლავებას შეუმჩნევლად ჩაევლო. თვითონ გამოასვენეს, თვითონ გათხარეს საფლავი… ჩვენთვის არავის არაფერი უკითხავს. კაციშვილის ჭაჭანება არ იყო ვაკის სასაფლაოზე. საყელოაწეული, გრძელლაბადიანი „თანამშრომლები“ იდგნენ სასაფლაოზე, ალაგ-ალაგ“.

არქივში დაცული ოფიციალური ცნობებით 9 მარტის ღამეს დაიღუპნენ:

უშანგი მერკველიშვილი – 17 წლის, ბორის ზარგარიანი – 16 წლის, ოთარ გობეჯიშვილი – 21 წლის, რაულ ლოლუა – 20 წლის, შოთა ელიზბარაშვილი – 26 წლის, იუზა წერეთელი – 18 წლის, შენგელი ნოზაძე – 20 წლის, ჯიმშერ მამალაძე – 19 წლის, ვარლამ ალავიძე – 15 წლის, ლევან ხანგულოვი – 16 წლის, ანზორ ჩაკვეტაძე – 24 წლის, კლიმენტი რევაზიშვილი – 20 წლის, კიაზო ჭანტურიძე – 16 წლის, თენგიზ შანიძე – 16 წლის, თემურ თოფურია – 24 წლის, თემურ ბურდული – 24 წლის, რევაზ გოგია – 16 წლის, მიხეილ მათიაშვილი – 19 წლის, გულნარა სვანი – 20 წლის, ამბროსი ქოქრაშვილი – 27 წლის, ნაზი ბენიძე – 30 წლის, ლამარა სვანი, გურამ ტუნიევი – 19 წლის, ნუგზარ ღვთისაური, ლაშა მაზავრიშვილი.

1927 წლის 7 ნოემბერს, ოქტომბრის რევოლუციის 10 წლისთავზე ლენინის მავზოლეუმში სახელმწიფოს პირველი პირების უსაფრთხოების უზრუნველსაყოფად სამხედრო აკადემიის იუნკერები გაგზავნეს, მათ შორის იყო იაკოვ ოხოტნიკოვიც, რომელმაც სამხედრო აღლუმის დროს სტალინს მუშტი პირდაპირ თავში ჩაარტყა, იოსებ ბესარიონის ძე მოულოდნელობისგან დაიბნა, თუმცა ახალგაზრდა იუნკერს ხელი ვერ შეუბრუნა. პუბლიკა სულგანაბული აკვირდებოდა როგორ ღებულობდა მომავალი ლიდერი თავში ზუსტად მავზოლეუმის წინ ძლიერ დარტყმას. ვერავინ ხვდებოდა რა ხდებოდა, ვერც – მაყურებელი, ვერც – ბესარიონის ძე, ვერც – დაცვა.

იმ მომენტისთვის იაკოვ ოხოტნიკოვი უკვე 30 წლის იყო და რევოლუციაგამოვლილ ჯარისკაცად ითვლებოდა. სამოქალაქო ომი მისთვის დიდებული დრო იყო, ვინაიდან იმ პერიოდში ახალგაზრდა სამეთაურო პოზიციებს იკავებდა. მას ქვეყანაში მიმდინარე მოვლენებზე ჩამოყალიბებული შეხედულებები ჰქონდა, რასაც აქტიურად გამოხატავადა კიდეც, იმ დროს კი თავადაც მოგეხსენებათ რომ ქვეყანაში სტალინსა და ტროცკის შორის სერიოზული დაპირისპირება არსებობდა.

ოხოტნიკოვი არასოდეს მალავდა იმას, რომ ის ტროცკის მხარეზე იყო. მან აკადემიის ხელმძღვანელობისგან ტროცკიზმის პოპულარიზაციისთვის საყვედურიც კი მიიღო, და მაინც როგორც ჩანს, იაკოვი ერთ-ერთ საუკეთესო იუნკერად ითვლებოდა რახან მას ხელისუფლების წარმომადგენელთა დაცვა ანდეს. ოხოტნიკოვი და ფრუნზეს სახელობის სამხედრო აკადემიის კიდევ რამდენიმე კურსანტი რევოლუციის 10 წლისთავისადმი მიძღვნილი აღლუმის უსაფრთხოების უზრუნველსაყოფად მავზოლეუმში მიავლინეს.

ისე მოხდა, რომ იუნკერებმა მისვლა დააგვიანეს, რასაც ისიც დაემატა რომ გზად მათ სსრკ-ას სახელმწიფო უსაფრთხოების სპეციალური ორგანოს თანამშრომელი შეხვდათ, რომელმაც კურსანტებს მავზოლეუმისკენ მიმავალი გზა გადაუღობა. სამმა მხარბეჭიანმა, ბრგე ახალგაზრდამ ის განზე გაწია და გზა განაგრძო. ტრიბუნაზე უკვე საბჭოთა ლიდერები იდგნენ. ისინი დაბლა, მოედნისკენ იყურებოდნენ და მათ უკან დაწყებული ჩხუბი ვერც კი შენიშნეს: იაკოვ ოხოტნიკოვსა და მის მეგობრებს ხელჩართული ჩხუბი უსაფრთხოების სპეციალური ორგანოს სხვა თანამშრომლებმა გაუმართეს.

საბედისწერო დარტყმა

იოსებ სტალინი და მისი უახლოესი ხელქვეითები ყველაზე ნაკლებად ელოდნენ იმას, რაც შემდეგ მოხდა. შუა ჩხუბიდან თავდაღწეული ოხოტნიკოვი მტკიცე ნაბიჯებით მიუახლოვდა სახელმწიფოს მეთაურს, კეფაში მუშტი ძლიერად უთავაზა და გაბრაზებულმა წამოიძახა: “ჩვენ თქვენ უნდა დაგიცვათ და თქვენ?” რატომ გააკეთა მან ეს – ისტორიკოსებს რამდენიმე ვერსია აქვთ. ერთ – ერთის თანახმად, ეს შესაძლოა არასათანდო დახვედრისგან გამოწვეულ წყენას უკავშირდებოდეს, ასევე სავსებით შესაძლებელია საქმე შურისძიებასთან გვქონდეს, მისი კერპის ტროცკის გამო.

გარშემომყოფები მომხდარით გაკვირვებულები იყვნენ, ამასობაში იაკოვი უკვე მეორეჯერ მოემზადა სტალინისთვის დასარტყმელად, როცა მისი ხელი წინამძღოლის პირადი დაცვის უფროსმა, ივან იუსისმა ოსტატურად ჩაიჭირა და განზე გაწია, რასაც მათ შორის ხანმოკლე ჩხუბიც მოჰყვა. იუსის თან იარაღი რომ ჰქონოდა მას უეჭველად გამოიყენებდა, მაგრამ მავზოლეუმში ცეცხლსასროლი იარაღის მიტანა აკრძალული იყო. ასე რომ, ოხოტნიკოვს ტყვიის ნაცვლად დანა მოხვდა – იუსისმა ის მსუბუქად დაჭრა. უცნობია, როგორ დასრულდებოდა ყველაფერი ჩხუბში იქვე მდგომი ვოროშილოვის, ბუდიონისა და სხვების ჩარევა რომ არ მომხდარიყო.

ინციდენტის უხმაუროდ მოგვარება

თუკი ფიქრობთ რომ ამის შემდეგ ოხოტნიკოვი დილეგში ჩააგდეს ცდებით, 1927 წელს სტალინური რეპრესიები ჯერ არ იყო დაწყებული, ბესარიონის ძე კი ჯერ კიდევ არ იყო იმ ქვეყნის ლიდერად ქცეული, რომელიც ყველას შიშის ზარს სცემდა და რომელსაც მოგვიანებით ძრწოლვითა და მოწიწებით ყველა “ერის მამას” და “ტირანს” ეძახდა. სკანდალის ჩახშობას საგულდაგულოდ ცდილობდნენ: მისი გამწვავება მომგებიანი არავისთვის იყო. სამხედრო სარდლობა ტუხაჩევსკის ხელმძღვანელობით კურსანტებს შუამდგომლობდა: ბიჭების ნამოქმედარს ამართლებდნენ და აცხადებდნენ რომ მათ საუკეთესო სურდათ, რომ ცოტა გადააჭარბეს, რომ ემოციებს ვერ გაუმკლავდნენ… ბოლოს და ბოლოს, ისინი ხომ ფრონტის გმირები იყვნენ. მათ სერიოზულ დასჯას არც სტალინი ითხოვდა.

პარტიიდან გარიცხვა

მეტიც, ოხოტნიკოვი აღნიშნულ ინციდენტთან დაკავშირებით საერთოდ არ დასაჯეს, მასთან მხოლოდ საუბრით შემოიფარგლნენ, თუმცა სტალინმა მისი მხრიდან სახალხო დამცირება მაინც ვერ დაივიწყა: მისი სიამაყე ისევე როგორც ღირსება ძლიერ იყო შელახული. ბელადმა მომხდარი, მეხსიერების შორეულ კუნჭულში დროებით შემოინახა, თუმცა დავიწყებას არ მისცა. ამასობაში იაკოვმა მშვიდად დაამთავრა სამხედრო აკადემია, ინსტიტუტის ხელმძღვანელიც გახდა, რომელიც თვითმფრინავების ქარხნების პროექტირებით იყო დაკავებული, თუმცა იმ საბედისწერო შემთხვევიდან 5 წლის შემდეგ ის კვლავ ზღვარზე აღმოჩნდა: ოხოტნიკოვი “კონტრრევოლუციური საქმიანობისთვის” პარტიიდან გარიცხეს, მაშინ ასეთი ბრალდებით ბევრს უპრობლემოდ ხვრეტდნენ, მას კი – კვლავ გაუმართლა: ის მხოლოდ მაგადანში გადაასახლეს, სადაც ავტობაზას ხელმძღვანელობდა.

შურისძიება 10 წლის შემდეგ

გარკვეული პერიოდის შემდეგ, იაკოვ ოხოტნიკოვი განვითარებული რეპრესიების ერთ-ერთი პირველი მსხვერპლი გახდა. 1936 წლის აგვისტოში ის მაგადანიდან მოსკოვში ჩაიყვანეს და მომავალი წლის გაზაფხულზე დახვრიტეს. რისთვის? რისთვის და “სახელმწიფო ღალატისთვის”, სინამდვილეში კი 1927 წლის 7 ნოემბერს ამხანაგ სტალინზე თავდასხმის გამო, მის კვალდაკვალ დახვრიტეს ისინიც, ვინც მას მფარველობდნენ: ტუხაჩევსკი და სხვა სამხედრო ლიდერები. მათ ბრალი ღალატსა და ჯაშუშობაში დასდეს. ზოგიერთი მკვლევარი დარწმუნებულია, რომ სტალინი იუნკერის მიერ თავდასხმას მთელი ამ წლების განმავლობაში მეხსიერებაში საგულდაგულოდ ინახავდა. ის პატიებას არ აპირებდა, შურისძიებისთვის ის მხოლოდ შესაფერის მომენტს ელოდა, და ეს დროც დადგა, ოღონდ 10 წლის შემდეგ.

თელავში უხვი ნალექის შედეგად, ადიდებულია თელავის ხევი, რის გამო დატბორილია კავკასიონის და ალაზნის გამზირის ქუჩების ნაწილი. უხვმა ნალექმა ხევის კალაპოტი გაარღვია და წყალი ქუჩებში მიედინება.

დატბორილია კორპუსების პირველი სართულები, კომერციული ფართები, აფთიაქები და მაღაზიები. დაზიანებულია ავტომობილები. დაზიანებულია ელექტროგადამცემი ხაზები.

ადგილზე მობილიზებულია პოლიცია, სამაშველო სამსახური და ადგილობრივი ხელისუფლება.

ვიდეო:ნათია წითელაური

“ღმერთო ყველა გადაარჩინე…” – წერს მოქალაქე ბექა დგებუაძე და ვიდეოს ავრცელებს.

მომღერალმა და ტელეწამყვანმა ანრი ჯოხაძემ სოციალურ ქსელში ახალი ფოტო გამოაქვეყნა, რასაც მისი ფეისბუკ-

მეგობრების კრიტიკა მოჰყვა. როგორც ჩანს, ანრის გადაპარსულ თმას ვერ ახდენენ.

მარიო ბიონდის ჰგავხარ აქ“; „დაბნელება პირველ სახლში იმიჯზე აისახა, ხომ?“; „თურქული სერიალის პერსონაჟს რატომ ჰგავხარ?“; „ვაიმე, ანრი, რატომ შვილო? მაინც მიყვარხარ“; „არა ანრი, არ არის შენი“ – წერენ კომენტარებში.

პარტია «გახარია საქართველოსთვის» თავმჯდომარე გიორგი გახარია სოციალურ ქსელში ვიდეომიმართვას ავრცელებს.

გუშინ იმედის დღის სტუმრები იყვნენ ზურა ხაჩიძე და ზურა მანჯავიძე, რომლებმაც გადაცემაში ისაუბრეს ახალგაზრობაზე, როგორც პოლიტიკურ იარაღზე ოჯახის წინააღმდეგ.

მათ ისაუბრეს ბუ­ლინგზე, რო­მე­ლიც ბოლო დროს ორ და­პი­რის­პი­რე­ბულ მხა­რეს შო­რის პო­ლი­ტი­კის გამო წარ­მო­იშ­ვა. მან­ჯა­ვი­ძის თქმით, შვი­ლებ­თა­ნაც კი დიდი ძა­ლის­ხმე­ვა სჭირ­დე­ბა, რომ მათ არ­გუ­მენ­ტებს და­უ­პი­რის­პი­როს.

მან­ჯა­ვი­ძის თქმით, ის ვერ უხ­სნის შვი­ლებს, მა­გა­ლი­თად, ვინ იყ­ვნენ ის შავ­ნიღ­ბი­ა­ნი ადა­მი­ა­ნე­ბი, ვინც ჟურ­ნა­ლისტსა და ოპე­რა­ტორს დახ­ვდნენ. “ჩემი ვა­რა­უ­დით, ეს პი­რა­დი ან­გა­რიშს­წო­რე­ბა იყო” – ამ­ბობს ტე­ლე­წამ­ყვა­ნი ეკო ფან­გა­ნი ეთერ­ში.

სოციალურ ქსელში ეკო ფანგანი კრიტიკის ქარცეცხლში მოექცა.

სოციალურ ქსელში წერენ:

“მერე რატომ კლავთ ამ შვილებს პარტიის ” დიადი” მიზნების გამო? ტერორისტები ხართ ჩვეუელბრივი, არც შვილები გიყვართ, სარწმუნებული ვარ ფულზე მეტად არავინ გიყვართ!”.

“როგორ ცდილობთ თავის მართლებას, ფარისევლები, აი მაგეთ მიგვაქანენენ, რატო ვერ ხედავთ თუ დალიან კარგად იცით ,მაგრამ რაც დაიწერს იმას ახმოვანებთ ჩემი დიდი პატივის ცემა ამირეჯიბის ,დროულად წავიდა მაგ ფარსისგან”.

“ერთი დადებითი კომენტარი ვერ წავიკითხე და ტროლ ბოტები დაგელიათ?”.

მომ­ღე­რა­ლი ნინი ბა­დუ­რაშ­ვი­ლი თე­მურ ები­ტაშ­ვი­ლის პოდ­კას­ტში გულ­წრფე­ლად სა­უბ­რობს პო­პუ­ლა­რო­ბის თან­მდევ ყვე­ლა­ზე მძი­მე გა­მოწ­ვე­ვებ­ზე.